Bilindiği gibi Almanya’da yaşlılar için çok sayıda huzur evleri var. Bu huzur evleri Devlet, kiliseler sosyal toplum kuruluşları ve özel kişiler tarafindan yapıldı. Göçmenler için fazla olmayan ve yok denecek kadar az huzurevleri var.

Geçmişte birinci nesil yaşlı göçmenlere huzur evlerinde değilde aile içinde bakılmak isteniyordu. Değişen toplumsal yapılar gereği şimdi yeni nesil yaşlanınca huzur evlerine gitmeyi düşünüyor.

Burda doğup büyüyen göçmenler huzur evlerine karşı görüşleri değişmiştir.

Göçmenlerin kültürel geleneklerine uygun veya farklı kültürlere duyarlı çok az veya yok denecek kadar az huzur evleri vardır.

Göçmen azınlıklar uzun zamandır Almanya’da yaşamalarına rağmen, birçok konuda Alman toplumundan ayrı bir kültürel geleneğe sahiptir. Bu kültürel farklılık yaşamın her alanında dikkati nazara alınmalıdır. Hiçbir toplum homojen olmadığı gibi Alman toplumu da değildir.

Dünyanın çeşitli ülkelerinden gelmiş geniş bir nüfus yarım asır boyu bu ülkede yaşıyor. Göçmen azınlık içinde 4’cü ve 5’nci nesille bu toplumda barış içinde bir arada yıllarca yaşıyor ve bu toplumun ayrılmaz bir parçası haline gelmiştir. Almanya’nın bir göçmen ülkesi olduğu gerçeği göz önünde bulundurularak, toplumla iç içe geçmiş bu insanlarin ikinci sınıf muamele görmeden eşit demokratik haklar verilerek yaşamlarını sürdürmeleri sağlanmalıdır.

Globalleşen dünya ve tekniğin baş döndürücü bir hızla gelişmesinden dolayı, göçmenlerin gelmiş oldukları ülkeler ile kopmaz bağları olduğu göz önünde bulundurulmalıdır.

Bu anlamda Almanya’nın bir göçmen ülkesi olduğu gerçeğinden yola çıkılarak tüm politikaları ve alınan kararları eşit şartlar altında, göçmen azınlığı nazari dikkata alınarak uygulanmalıdır. Bu görmezlikten gelindiği sürece sorunun çözümünün üstesinden gelinemez. Yıllarca da sorunun çözümünde yanlış ve geç kararlar alınmaktadır. Buna son verilmelidir.

Almanya gibi çok uluslu bir ülke için kültürler arası farklılığı dikkate almak gerekir.

Göçmen kökenli yaşlılar için huzur evleri, bir yandan rahat edecekleri bir ortam sağlamalı öte yandan ise, bütçelerine uygun bir şekilde hazırlanmalıdır.

Huzur evlerinde daha çok göçmen personele veya göçmen kökenli bakım hizmeti veren kuruluşlara ihtiyaç vardır.

Göçmenlerin kultürünü anlayan ve onların yaşam biçimine göre mutfak ihtiyaçlarını giderilmesinde onlara uygun şekilde ayarlanmalıdır. Belki de bunca yıllardan sonra dil zorluğunun olmayacağı düşünülürse diğer farklılıklar göz önünde tutulmalı.

Bakım muhtaç emeklilerin büyük çoğunluğunun gelir düzeyinin fazla olmadığı dikkate alınırsa onların maddi durumuna göre yeni huzur evleri yapılmalıdır.

Öte yandan bunların önemli bir kesimi toprağı ayrı ve gayrısı olmadığı gibi ölülerini de buradaki mezarlıklarda defnetmek isteyenlerin sayısı bir hayli yüksektir.

Almanya için kültürel zenginlik teşkil eden göçmen kökenli nesilin ailelerinin gelmiş olduğu kültürler ile bu toplumdan aldıkları ögeler yeni bir sentez oluşturuyor. Bundan dolayı da bu nesilleri Göçmen kültür ve Alman kültürüyle kıyaslarken, her iki kültürün de olumlu ve olumsuz yönleri ile mücadele içine girip günümüz gerçekleriyle uyum sağlayan bir bir sentez yakalayabiliyorlar.

İşte bu nesiller yaşamış oldukları toplumlarda yeni bir kültürel ayrılık ve yaşam biçimi geliştirebilirler. Bütün bunlar göz önünde tutularak Almanya da yeni bir göç politikası üretilmelidir.

Göçmen azınlığı bu toplumda bir problem grubu olarak değil de bu toplumun bir parçası olarak kabullenmek gerekir. Bu toplumun parçası olduğuna göre de eşit şartlar altında göçmen azınlığa her türlü demokratik haklar verilmelidir.

Huzur evleri de buna göre göçmenler için hazırlanmalı.

Not: Bu Yazı avrupa-postasi.com Sitesinde Yayınlanmaktadır.

Not: Bu Yazı hurriyet.com.tr Sitesinde Yayınlanmaktadır.

Asya Pasifik Ortopedi Derneği Başkanı, Prof. Dr. Mahmut Nedim Doral, “Sokağa çıkamayan 65 yaş ve üstü kişilerde kısıtlı harekete bağlı düşme ve kırıklar ciddiyet kazanmaya başladı” dedi.

Covid-19 salgını nedeniyle uzun süredir sokağa çıkma yasağı kapsamında evlerinde kalan 65 yaş ve üzerindeki vatandaşlar şimdi de hareketsizliğe bağlı sorunların tehdidi ile karşı karşıya.
Pandemi nedeniyle sosyal izolasyon kapsamında uzun süre evlerinden hiç çıkmayan, yakın zamanda ise yalnızca haftada bir gün, birkaç saat sokağa çıkma izni verilen 65 yaş ve üstü vatandaşların yürüme ve diğer fiziksel aktivitelerindeki azalmanın önemli sağlık problemlerine neden olabileceğini pek çok uzman ifade ediyor.

Medyaradar’dan Figen Balcı’ya konuşan Asya Pasifik Ortopedi Derneği Başkanı ve Ufuk Üniversitesi Tıp Fak. Ortopedi ve Travmatoloji AD. Başkanı Prof Dr Mahmut Nedim Doral çok daha önemli bir noktaya dikkat çekerek; “uzun süre hareketsiz kalma ve yürüyememe sonucu adımların unutulması söz konusu olabilmekte” dedi.

Ayak tabanının yere temasında azalma sonucu beyinde limbik sistemin uyarı alamamasının yürümeyi unutmaya sebep olabileceğini anlatan Prof Dr Doral bunun sonucunda yaşlılarda düşme ve buna bağlı kırıkların oluşma riskinin arttığını ifade etti.

Prof. Dr. M. Nedim Doral yaşam boyu hareketli kalmanın sağlık için vazgeçilmez önemi olduğuna dikkat çekerek, covid 19’dan korunurken diğer sağlık sorunlarına ortam hazırlamamak gerektiğini söyledi.

YAŞLI YETIŞKINLER NE SIKLIKLA VE NE KADAR SÜREYLE EGZERSIZ YAPMALI?

Yaşlı yetişkinlerde haftada en az 3-4 kez 20 ila 45 dakika egzersiz yapılmasının kas ve kemik sağlığı üzerinde olumlu etkileri olduğu bilinmektedir.

65 yaş üzerindeki bireyler sokağa çıkma yasağı olsa bile evlerinde hareket ve egzersizi  maksimum kılacak bir yaşam biçimi benimsemelidirler.

Hareketli olmak ve düzenli egzersiz yaşlılarda düşme ve kırık riskini azaltır.

Öte yandan yaşlılarda özellikle kalça kemiği gibi büyük eklemleri ilgilendiren kırıklarda emboli denen damarların pıhtı ile tıkanma riski hayatı tehdit edebilen bir sorun.

Prof. Dr. Mahmut Nedim Doral ; “Yaşlılar, yürüme, esneme, denge gibi çok yönlü egzersizleri kendi yaş ve beden sağlıklarına uygun biçimde düzenli olarak yaparlarsa, hem ruhsal, hem de bedensel sağlıklarını koruyacaklardır inancındayım“ diye konuştu.

Not: Bu Yazı medyaradar.com Sitesinde Yayınlanmaktadır.

Corona virüs tedbirleri kapsamında 65 yaş üstü vatandaşların sokağa çıkma yasakları devam ediyor. Normalleşme sürecine bağlı olarak haftanın bir günü izinli olarak dışarı çıkan 65 yaş üstü vatandaşlar bariyerlerin kalktığı Yeni Kordon’da temiz havanın keyfini çıkardı.

Corona Virüs salgını ile mücadele kapsamında birinci dönemi geride bırakan Türkiye’de, ikinci dönemde gündelik hayatta normalleşme adımları atılmaya devam ediyor. Faaliyetlerine ara veren birçok işletme yeniden hizmete açılırken, aylardır bariyerlerle kapalı Yeni Kordon da vatandaşların kullanımına açıldı. Açık havanın ve kordonun tadını çıkaran 65 yaş üstü vatandaşlar yeni normalleşme sürecini ve alınan kararları İşte Çanakkale Gazetesi’ne değerlendirdi. Vatandaşlar, “Bize haksızlık yapılıyor, evde çürümek istemiyoruz, kuralsa herkese olur, kahvehaneler bile açılıyorsa, biz de dışarı çıkmalıyız” dediler.

“MİKROBUN BAŞINI EZECEKSİN, KOYVERİRSEN HER TARAFI SARAR” BAHATTİN EKAL:

Tapu Kadastro’dan emekliyim. 1939 doğumluyum. Yeni Kordon’da oturuyorum, ama yasak olduğu için evimin önündeki kordona gelemiyordum, açılması çok iyi oldu. Evlerde sıkılıyoruz. Yıllarca mesleğimden ötürü dağ, taş gezdim. Şimdi gel, evde otur, zor oluyor. Yeni normalleşme başladı, salgın hastalık inşallah biter. Herkes tedbirlere uyarsa olur, mikrobun başını ezeceksin, koyverirsen her tarafı sarar. Elimizi yıkayacağız, ağzımızı bunumuzu kapatacağız.

“ELBET BİR GÜN ÇIKACAĞIZ” BEYHAN GÜNGÖR:

Yeni Kordon’un açılması iyi olduk, hava aldık. İki buçuk ayı geçkin bir süredi evdeyiz. 77 yaşımdayım, sağlık sorunlarım yok, ama hava almak, güzellikleri yerinde görmek istiyorum. Alınan kararlar iyi oldu, 65 yaş üstü tam anlamıyla çıkamıyor şimdi, ama elbet bir gün çıkacağız.

“HERKESE İZİN VAR, BİZE YOK, EVDE ÇÜRÜMEK İSTEMİYORUZ” İSMAİL KAMAN:

Ben emekliyim, kendi işyerim vardı. Bu süreçte bize çok büyük haksızlık yaptıklarını düşünüyorum, herkese izin veriyorlar, bize yok. Evde çürüdük. Bunun bizi korumak adına yapıldığına inanmıyorum, işyerleri, kahvehaneler açıksa bizim de dışarı çıkma hakkımız var. Hareket etmek, spor yapmak gerek, ben 40 yıl hiç bırakmadan spor yaptım. Umumi olarak mesafeyi koruduktan ve kurallara uyduktan sonra mesele yok. Bir de uzun süredir kordonlar kapalıydı, yeni açıldı, bu uygulama gerçekten çok komikti. Geçen hafta buraya geldim. Koca kordonda bir bisiklet yolu kadar insanlara yol bırakmışlar, her taraf kapalıydı, polise söyledim, insanlar bir araya sıkışmış, sonra açıldı. Böyle bir uygulama olamaz, siz insanları dar alana sıkıştırıyorsunuz. Yaşlılar ilk dışarı çıktığında Türkan Saylan Sosyal Tesisleri’ne üst üste yığıldı. Bıraksalar metrelerce alan boş, şimdi soruyorum, siz kimi koruyorsunuz, insanları mı, kordonu mu?

Not: Bu Yazı istecanakkalegazetesi.com Sitesinde Yayınlanmaktadır.

Artık biliyoruz; COVID-19 açısından 65 yaş üstü nüfus en kırılgan gruplardan biri. O nedenle güvende olmaları için aylardır evlerinde ve oda sıcaklığında muhafaza ediliyorlar*. İlk kez iki hafta önce birkaç saatliğine dışarı çıkmaları mümkün oldu.

Bir sunumum için veri toplarken farkettim ki, bir ‘uzman’ onlara 16 maddelik bir listeyle ‘tavsiyelerde’ bulunmuş. Dört saat için tam 16 madde; şaka değil saat başına dört madde düşüyor!

Listede, dışarı çıkarken hangi ilaçları yanlarına alacaklarından, kalp hastalıkları ve ani damar tıkanıklıkları riskine karşı dikkatli olmaları gerektiğine kadar, aklınızı uçuracak cinsten bir dizi tavsiye süsü verilmiş uyarı bulunuyor.

Bu coşkulu listenin mimarı bir ‘göğüs hastalıkları uzmanı’. Anlaşılan uzmanlık eğitimi sırasında verem, astım, KOAH, zatürre gibi hastalıkların tedavisi ya da bronkoskopi gibi teknik uygulamalarla ilgili eğitimin yanısıra “pandemilerde açık kamusal alanlara gerontolojik yaklaşımlar” gibi konular da ele alınmış. Hayret ve kaygı verici.

Neden böyle bir giriş yaptım?

Böyle bir giriş yaptım ama bu örnekle başlamamın asıl nedeni son günlerde fazlaca maruz kaldığımız ‘uzman hadsizliğinin’ gelebileceği seviyeye dikkat çekmek değil. Bu örnek beni şaşırttı, sarstı, kızdırdı ve bir başka noktayı fark etmemi, üzerinde düşünmemi sağladı.

Öyleyse bu yazının asıl derdi ne?

Şöyle girebilirim asıl konuya: Bilgi politik bir meseledir. Neyin bilindiği ya da öğretildiği politiktir. Neyin bilinmediği ya da öğretilmediği de politiktir. Nelerin konuşulduğu, en çok da nerelerde susulduğu politiktir. Ve bilgi, sadece iktidarı meşrulaştıran araçlardan biri değil aynı zamanda iktidar kuran da bir güçtür.

Bir süredir olağandışı bir dönemden geçiyoruz. Daha COVID-19 henüz pandemi ilan edilmemişken Sağlık Bakanlığı’nın bir ‘bilim kurulu’ oluşturduğu haberini aldık. Sevindirici bir gelişmeydi, çünkü toplum olarak en büyük ihtiyacımıza karşılık geliyordu: güven.

Derken Dünya Sağlık Örgütü’nün pandemi ilanı geldi ve 11 Mart’ta yani pandemi ilanıyla aynı gün Türkiye, ilk vakanın tespit edildiğini açıkladı. O günden sonra hangi ‘mahalleden’ olursa olsun herkes efsunlanmış gibi medyayla yattı, medyayla kalktı.

Bilim Kurulu üyelerini tek tek, belki kendi kuzenlerimizden daha yakın tanımaya başladık. Uzaktan kumandamızı onlara yakınlaşmak için kullandık, tüm sanal ortamlarımıza buyur ettik her birini (misafirperver bir milletiz malum).

Kahvaltıda karşımıza bir enfeksiyon hastalıkları uzmanı oturdu, öğle yemeğimizde bir göğüs hastalıkları doçenti, ikindi çayımızı bir halk sağlığı öğretim üyesiyle beraber yudumladık (daha cana yakın oluyorlar), akşam yemeğinde bir yoğun-bakım profesöründen kaç kişinin daha entübe edildiğini öğrendik. Yemekten sonra da gece boyunca atıştırmalık mikrobiyoloji, psikiyatri, pediatri, patoloji, farmakoloji konularında bilgilendirildik.

Bu dönemde bilim kurulu üyeleri kamuoyuna pek çok konuda açıklama yaptı. Başlangıçta bu açıklamalar COVID-19 odaklıydı: hastalığın kaynağı ne, nasıl bulaşır, semptomları neler, tedavisi ne kadar sürer, aşısı var mı, ‘kahramanları’ aşı bulurlar mı ve benzeri konular… Ve fakat zaman ilerledikçe konular çeşitlendi. Misafirlik uzayınca malum, repertuar genişledi.

Bilim Kurulu’ndan bir üye bir televizyon programına telefonla bağlanıp, falanca adadaki filanca otelde kahvaltı için saat başı kaç kişinin yemek kuyruğuna girebileceğini bildirdi, bir diğeri berberlerdeki ideal muhabbet süresinin formülünü verdi, başka biri milli turist politikamız ile ilgili izlenmesi gereken stratejileri sıraladı.

Okul kantinlerinden, pansiyon mutfaklarına, futbol maçlarından, sahil kenarlarına kadar sair konuda ve yeni doğmuş bebeklerden ergenlere, genç erişkinlerden 65 yaş üstündekilere kadar her yaş grubu için itinayla görüş bildirdiler.

Dönemin açık ara en flaş(ör) açıklaması “Türkçe, korona virüsü daha az yayıyor” olarak kayıtlara geçti ama bunu söyleyen profesör bilim kurulunda değildi. Olsun, o da bir uzman.

Toplumsal faydasının değerini nasıl ölçebileceğimizi bilemediğimiz bu ‘müstesna’ açıklamasıyla kendisinin bundan sonra oluşturulacak ilk bilim kuruluna asil listeden girebileceğini düşünüyorum.

“Bilim Kurulu’nun uyarmadığı, tavsiye vermediği, fikir beyan etmediği bir konu kaldı mı” diye sorabilirsiniz. Sorun tabii. Sorun, çünkü bu yazının varlık nedeni tam da bu sorunun cevabında.

Suskunluğun politik-ekonomisi

Sunumum için veri topladığımı söylemiştim ya, niyetim COVID-19 bağlamında kırılgan gruplara biraz daha yakından bakmaktı. Hani pandeminin herkesi eşitlediğine dair yaygın bir illüzyon var ya, aslında işin hiç de öyle olmadığını örnekleriyle ortaya koymaktı niyetim.

Kırılgan gruplar, zaten işler yolunda giderken bile sağlıklarının bozulma riskleri daha fazla ve sağlık hizmetlerine erişimleri daha sınırlı nüfuslarken, pandemi döneminde sorunlarının katmerleneceğini öngörmek hiç zor değildi.

Hayatın hemen her alanında bu derece derin bilgisi olan ve bilgisini her vesileyle sınırsızca paylaşmayı şiar edinmiş bilim kurulunun seçilmiş bilim insanları, bu gruplar için kimbilir ne kıymetli önerilerde bulunmuşlardır diye heyecanla taradım veri tabanlarını!

HIV ile yaşayanlar, göçmenler, mülteciler, ev-işlerinden iş-işlerine aralıksız çalışan kadınlar, LGBTİ’ler… Ama en önce mavi yakalılar, emekçiler.

Hani salgının en başından beri işlerine aralıksız devam etmeleri istendiği için “Türkiye toplum bağışıklığı değil ama sınıf bağışıklığı” stratejisi izliyor diye düşünülmüştü.

Hani DİSK son raporunda COVID-19’un işçilerde, nüfusun kalanına oranla 3.2 kat daha fazla olduğunu ortaya koymuştu. Hani İşçi Sağlığı ve İş Güvenliği (İSİG) Meclisi Nisan 2020 verilerinde iş cinayetlerinin %47’sinin COVID-19 nedeniyle meydana geldiğini duyurmuştu.

Baktım.

Birkaç kez.

Bu konu hakkında bilim kurulunca verilmiş tek bir beyan yoktu.

Ve sustular

Belli ki nüfusun ekonomik üretime katılmayan her kesimi için bilimin sesi gürleşmiş, hatta bilgi üzerimize boca edilmişti. Ve fakat devlet, insani kriz ile ekonomik kriz arasındaki tercih ve iradesini, devasa bir risk grubunun sağlığını gözden çıkararak gösterdiğinde, kurul bek-vokalde bile yoktu. Anlaşılan sermayenin virüsle ilişkisinde sorun yoktu: sosyal mesafe de neydi, maskeleri bir bir düşürüyordu. Özellikle cerrahi olanlarını.

Elie Wiesel’den aktaralım: “Adaletsizliği engelleyecek gücünüzün olmadığı zamanlar olabilir; fakat itiraz etmeyi beceremediğiniz bir zaman asla olmamalı”. Bilim kurulu, salt tıbbi saiklerle bile itiraz etmedi; suskunluğuyla egemen söylemi ve iktidarın sınıf bağışıklığı stratejisini meşrulaştırdı.

En azından bunu yazarak bir şerh düşmek istedim.

Bulunsun diye.

Bilin istedim. (YY/APA/DB)

Not: Bu Yazı bianet.org Sitesinde Yayınlanmaktadır.

Tamam, anladık bu iktidar, kavgadan, gerilimden besleniyor. Ülkenin değilse de kendi bekası için bu kışkırtmayı, bu hor görme, suçlama, kavga etme, hakaret etme, gözdağı verme, korkutma, bağırma çağırma ve gerilimi sürdürme zorunluğunu duyuyor. Muhalefete, herhangi bir eleştiriye tahammülsüzlük bundandır! Padişahtan çok padişahçılar nedeniyle de bu öfke, kin, kavga sarmalı çığ gibi büyüyor, yaşamın her alanını egemenliği altına alıyor.

Başarısızlığı önlemek değilse de, saklamanın, gizlemenin en iyi yolu “cambaza bak” diye bağırmaktır… Bunlar “Darbeye bak! Darbeye bak!” diye bağırmaktan cambazı bile göremez oldular!

Ayıptır, günahtır. Bari şu bayram günü bir susun!

65 hayattır

Pandemiye karşı aldıkları tedbirlerin, akılla, izanla, mantıkla açıklanabilir bir yanı yok. Tam bir çelişkiler yumağı… Dünyanın hiçbir yerinde görülmeyen 65 yaş üstü yasakları çok insanı isyan ettirdi.

Bu isyanı en iyi dile getirenlerden biri de Avrupa Kadın Lobisi Yönetim Kurulu üyesi;   Türkiye Kadın Koalisyonu Dış İlişkiler Sorumlusu, yıllarca kadın sorunlarına emek vermiş Selma Acuner. Aşağıda öfke ve coşkuyla yazılmış o yazıyı bulacaksınız.

Yine geçen hafta kadınların öncülüğünde sosyal medyada #65HAYATTIR başlıklı bir eylem anında yayılıverdi, çığ gibi büyüdü, yayıldı…

Bayram sonrasında bu yanlıştan dönülüyor. Ama yine de Selma Acuner’in “Bugün çarşı izninize çıktınız mı” başlıklı yazısını sizlerle paylaşmak istedim:

Anayasaya aykırı

“TV’lerde 65+ konusunda ‘empati kurmadan’ yorum yapanlar artık susun! Onları bugüne kadar siz mi büyüttünüz? Siz mi korudunuz? Yeter! Bi susun artık! Bırakın onlar konuşsunlar!

Televizyonlarda meteoroloji uzmanı biri ‘saati değiştirdiler ama hava sıcak, saatleri tekrar gözden geçirmek lazım’ diyor. Sanki hep ona soruyorduk sıcakta dışarı çıkarken!

Bir doktor ‘yaşlılar dikkatli olsun bol bol su içsinler, (sanki içmiyorduk!) Bir de hırsız çarpar maazallah’ diyor! Bir diğeri ‘mikroba maruz kalmamalılar aşı bulunana kadar çıkmasalar’ diyor, gerçekten böyle diyor… Bu arada aşı fi tarihinde bulunacak herhalde, evde ölün gidin mi demek istiyorlar.  

Pes artık PES! 65+ ehil kişiler, kendilerini yönetebilirler, bu her şeyi bilen yorumcular ellerini bir çekseler dillerine bir dikkat etseler artık. Zannedersiniz 5 yaşındaki çocuklara hitap ediyorlar, sizi ‘koruyoruz’ söylemi tutturmuşlar!

Herkesi koruyun sadece bir yaş grubunu değil! Ayrıca ne koruması? İş güç sahibi insanları 3 aydır eve hapsedip yavaş yavaş öldürüyorsunuz! Evet öldürüyorsunuz! 

Hareketsizlikten, moral bozukluğundan, dışlanmaktan büyük çöküntü yaşıyorlar. Emboli yüzünden ölenlerin sayısı giderek artıyor! Kendilerini ‘gölge vatandaş’ gibi hissediyorlar. Kızgınlar çok kızgınlar!

Herkes günde belli saatlerde çıkmalıydı. Kendi işlerini yapabilmeli ve yaşamdan çekilmemeliydi. Şimdi ‘onlar mikroba maruz kalmadı, hay Allah, ne yapacağız? Biraz daha kapalı kalsınlar’ diye diye halen orta-yaş almış ehil insanları büyük ümitsizliğe düşürüyorsunuz!

Hiçbir ‘empati kurmadan’ yorum yapan pek sayın yorumcular: Farkında mısınız, siz konuşurken artık eve kapatılmış, ‘dışlanmış ve işe yaramaz’ diye etiketlediğiniz insanlar büyük travma yaşıyor! Sizi onlar büyüttü, ne yapacaklarını gayet iyi bilirler, bir çekin elinizi artık! Haa bir şey mi yapmak istiyordunuz, bugüne kadar özellikle 80 üstü grup için sosyal politikalar geliştirilmesi için sesinizi çıkarsaydınız ya! 

Onları eve hapsetmek için gösterdiğiniz bu işgüzarlığa ihtiyaçları yok. Kendileri ne yapacaklarını ve ne yapmayacaklarını bilirler!, Anayasal haklarını çiğniyorsunuz! Bırakın onlar konuşsunlar ve kendileri ile ilgili karar alsınlar!”

Doğru söze ne denir!

Hepinize iyi bayramlar!

Tekirdağ’da sokağa çıkma izinlerini kullanan yaşlılar, “Biz her gün dışarı çıkmak istiyoruz. Günde bir saate bile razıyız” dediler.
Tekirdağ şehir merkezinde bir hafta sonra yeniden sokağa çıkmanın sevincini yaşayan 65 yaş üstü vatandaşların bazıları sokak aralarında yürüyüş yaparken, bazıları da parklara akın etti. Parklarda oturan yaşlılar sahile girmenin yasak olmasından yakınarak yetkililere seslendi. Dursun Toy isimli vatandaş, “10 Mart’tan beridir dışarı çıkamıyorum. Bir dışarı çıktım sahil yasak. Oturacak yer yok. Ben çocuk muyum sokaklarda gezeceğim. Sahiller açılsın, oturulacak yerler olsun. Biz çocuk değiliz ki sokaklarda gezelim. Bunlar çok ayıp şeyler. Sahilde dolaşacak yer yok. Mahalle arasında geziyorlar. Mahalle arasında ne yapayım ben” dedi.

“Günde bir saate bile razıyız”
Vatandaşlar, “Sahil kapalı, AVM’ler açık. Yaşlıların sahile girişlerine izin vermediler. Parkta oturuyoruz. Bugün izin günümüz. Sahile inelim diyoruz ama sahili bize yasak ettiler. Yaz aylarında burada oturup gece 1’de, 2’de eve gidiyorduk. Sıcaklarda geldi, evde oturulmuyor. İlla dışarısı isteniliyor. Biz her gün dışarı çıkmak istiyoruz. Bize de yasağın kaldırılmasını istiyoruz. Günde bir saate bile razıyız. Güzel bir yürüyüş olsun. İçeride ayaklarımız tutuldu” diye konuştular.

Not: Bu Yazı detayhaberler.com Sitesinde Yayınlanmaktadır.

Herkesin uzun yaşamak istediği ama yaşlanmak istemediği bir çağ bu.

Cildinin sarkmasına, saçının ağarmasına, belinin bükülmesine tahammülü yok kimsenin.

“Hızlı yaşa, geç öl, cesedin de yakışıklı olsun” sanki temel motto.

Tüketmek ve görünmek üzerine kurulan ve en ücradaki insanı dahi pençesine alan kapitalist sistem de buradan besleniyor artık. Kozmetik müdahaleler, palyatif tedbirler, takviye gıdalar yılların insan bedenindeki izini silmek için hep.

Bir yanda demografik bir dönüşüm var, öte yanda yaşlıların daha genç, dinç ve üretken olma çabası.

Tıp dünyası alarmda. Yaşla beraber gelen hastalıklar için hazırlanıyor, önleyici hekimlik yükseliyor. Yaşlı bakım merkezlerinden sağlık hizmeti verilen rezidans mimarisine, yaşlı bakım personelinin yetiştirilmesinden yaşlılar için dizayn edilen sağlık turizmine, kıyafet tasarımına kadar pek çok yeni sektör buradan uç veriyor.

***Aslında her ülke farklı bir hızda yaşlansa da küresel gerçek değişmiyor. Dünyamız daha yaşlı artık.

Türkiye İstatistik Kurumu’nun verilerine göre 7 buçuk milyar olan dünya nüfusunun 703 milyonu yaşlı. Yüzde 9,3’ü yani. Her 10 kişiden biri 65+ neredeyse.

En yaşlı ülke yüzde 34,1 ile Monako. Sonra yüzde 28,8 ile Japonya ve yüzde 22,7 ile Almanya var. Yaşlı kıta Avrupa demografik olarak da yaşlı artık. Ortalama yüzde 20’lerde.

Türkiye’de ise TÜİK’e göre 7 milyon 550 bin olan 65+’nın toplam nüfusa oranı yüzde 9.1. Bu oranın 2039’da yüzde 14, 2060’ta yüzde 25 olması bekleniyor.

Bir milyara yaklaşan dünyadaki yaşlı nüfus 2050’de 2 milyarı aşacak deniyor. Ve dünya bu yeni gerçekle ne yapacağını “kara kara” düşünüyor. Bazı ülkeler yaşlıları ülke ekonomisine yük görüyor ve ne acı ki telaffuz etmekten de çekinmiyor. İş dünyası ise gözünü çoktan yaşlıların cebine dikmiş vaziyette.

***Peki, Türkiye’de durum ne? Hazır mıyız bu yeni duruma?

Tıbbi, mali, sosyal, toplumsal açılardan bu yeni toplumsal gerçekle yüzleşmemiz ve yaşlı nüfusun hem sıhhati hem verimi için hazırlanmamız gerekiyor mu?

Ben şartta her insanın ailesiyle yaşaması ve kendi evinde yaşlanması gerektiğine inanan biriyim. Bunu herkes için tüm kalbimle diliyorum. İnşallah ben de böyle sağlıklı ve uzun yaşar, yatağımda ölürüm.

Lakin toplumsal manada yeni bir durum oluştuğunu da görmek değerlendirmek gerekiyor.

Bir kere, gündelik hayat pratiklerimiz ve toplumsal değer yargılarımız hızla değişiyor. Şehirleşme ve çalışma hayatına katılımla beraber aile bireylerinin ev dışında geçirdiği saatler de artıyor. Üstelik insan ömrünün uzaması özel bakım gerektiren Demans ve Alzheimer hastalıklarının da artması demek.

Bu da demektir ki aileden kimsenin kalmaması yahut gündüz evde kimsenin olmaması gibi durumlar için daha fazla düşünmek ve örgütlenmek gerekiyor.

***Okuduğum makalelerden anladığım kadarıyla huzurevi, bakımevi gibi kurumların sayısının artması, evde bakım hizmeti için farklı modellerin geliştirilmesi ve uzman personelin şimdiden yetiştirilmesi lazım.

Halihazırda 27 bin büyüğümüz ev değil kurum ortamında hayatını sürdürüyor. 83 milyon nüfus içinde 27 bin Avrupa ile kıyaslanmayacak kadar düşük bir oran ama keşke hiç olmasa. Neticede yaşlıya hizmeti, hürmeti benimsemiş, büyüklerini başının tacı yapmış bir toplumuz biz.

Aile, Çalışma ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı bu yeni durum için geçen sene doğru bir adım attı ve ilk Yaşlılık Şurasını düzenledi. Huzurevi sayısını artırdı. Gündüz hizmeti sunan kuruluşları da artırmaya çalışıyor.

Sosyal devlet olmanın önemli bir göstergesi olarak devlet, yaşlıları (ve engellileri) evlerinde, kendi sosyal çevrelerinde tutmak ve ailelerin yükünü hafifletmek için her ay 170 bin yaşlıya bin 305 TL evde bakım yardımı veriyor.

YÖK’ten özel sektöre, Diyanet’ten medyaya kadar geniş bir alanın yaşlanan Türkiye üzerine çokça düşünmesi ve bir an önce hazırlanması gerekiyor.

Not: Bu Yazı star.com.tr Sitesinde Yayınlanmaktadır.