Gönderen: Şadiye Dönümcü

Yaşlandıkça özlemin lezzeti farklılaşıyor; bu yüzden biriktirilen özlemin bir kısmını ara ara tüketmek gerekiyor. İşte bu yüzden kaçtım kızıma, İstanbul’a, hayata. Ne hoş bir tesadüf ki; İstanbul’da bir dolu güzelliğin sergilendiği günlere denk geldim. Süre kısa; zamanı ekonomik kullanmak lazım. İlk ana durak: İstanbul Modern İstanbul Maratonunun olduğu gün gittim İstanbul Modern’e. Yollar...

“Sakin sakin yaşlanmanın yolu var mı?”ydı, biamag’da okuduğum Gökhan Akçura’nın yazısının başlığı. Akçura, Felsefeci Wilhelm Schmid’in “Sakin Olmak: Yaşlanırken Kazandıklarımız” adlı kitabını, kendi deneyimlerini de katarak –üstelik çok hoş- anlatmıştı. Gittim aldım kitabı; önce okudum, sonra notlar çıkardım, bu tanıtım yazısı için bir daha göz gezdirdim. “Hayatın sair hali: yaşlılık”a olan mesleki merakımla ve...

“Kütüphanedeki Beden (The Body in the Library) adındaki kitabı okuyor Mustafa Sütlaş. "Tıp tarihi, insan zekâsının hastalığa karşı verdiği kıyasıya mücadelenin de tarihidir aynı zamanda; hastalık ve ölüm, insanoğlunun ekmeğini ter dökerek kazanmaya başladığı günlerden beri onun en büyük laneti olmuştur", savında bir kitap bu. Yazar Iain Bamforth’un (özetle) “Edebiyatın da bu serüvenin dışında...

Kişinin kendi yaşamına ilişkin bilgileri, biriktirdiği deneyimlerini, hata ve sevaplarıyla birlikte anlattığı öz yaşam öykülerini okuduğumda zenginleştiğimi hissederim. Hayatı, bilmediğim başka başka yönleriyle tanıma ya da tanıma olanağım olmamış/olmayacak insanlarla tanışmaya vesile olur, öz yaşam öyküleri. Sosyal hizmet uzmanı olmam hasebiyle; çocuk, kadın, yaşlı, engelli vb. gibi sosyal hizmet alanlarına dair...

Annemi, doğduğu ve 3-4 yaşlarındayken zorla terk ettirildiği topraklara götürmeyi, hayatın taşkalası içinde, yalan yok, akıl edemedim hiç. Düşünecek kadar büyüdüğümde, annem yıldızların oralara gitmişti. Çağan Irmak’ın oraları ve oradakileri anlatan “Dedemin İnsanları” filmini gözyaşları içinde izlerken karar vermiştim; oralara kızçelerimle gitmeye. Oralar nere mi? Genelinde Yunanistan, özelinde Batı Trakya, Selanik-Drama tarafları. Yıl 1925...

Rengahenk çiçeklerin açtığı, envai çeşit kokunun ortalığı sardığı, insanların sokakları ve tüm açık mekanları doldurduğu, neşeli şen kahkahaların göğe yükseldiği Mayıs ayında; Ankara’nın bazı insanları bu güzelim havadan nasiplenmezler. Bu ayın 15 gününü kapalı mekanda geçirirler; sinema sevdasına. Mayıs’ın 2’sinde Uluslararası İşçi Filmleri Festivali başlar; onun biteceği gün de Uluslararası Uçan Süpürge Kadın Filmleri...