Gönderen: Şadiye Dönümcü

Telefondaki ses “Memelerimi sarmış o illet. Yani...” diyordu. Yüreğim bir anda "Nazan"a kesti. O, benim bin yıllık arkadaşımdı. Akranımdı. Kızı Pırıl ayaklarının üstünde durduğundan beri hayat yükü –yenilerde- hafiflemişti. Ocak ayında emekli olacak, baharda da Kaş’ın Bezirgan köyünde aldığı eve yerleşecekti. Ördek, kaz besleyecek, çiçeklerle börtü böcekle uğraşacak, kızlarımıza kırkyama yorgan yapacak, saz...

Geçenlerde yolum Marmaris'e düştü. Uzun süredir görüşmediğim arkadaşım Neşe Yüzak'ı görmek üzere bürosuna vardığımda: "İşimi bitireyim; sana çok şey anlatacağım. Bu arada sen bunu oku!" deyip, "Marmaris Osmaniye Köyü, Mangan Madeninin Turizm İle Balcılığa Etkisi" başlıklı, Prof. Dr. Övgün Ahmet Ercan(1) imzalı bir rapor uzattı. Elektrik mühendisi, Elektrik Mühendisleri Odası Marmaris Temsilcisi, Kent Konseyi Yürütme...

Kedim ve ben Ölüyoruz yavaş yavaş Karşılıklı, köşemizde Elenirken eleğinde sıkıntının saatler Mutad olduğu üzre Bazen o benim kucağımda Bazen ben onun Avutuyoruz birbirimizi Özlerken aynı şeyleri gizlice Nasıl tırmalardık hayatı Bir zamanlar şehvetle (...) (**) "Sen" dedi "Hiç cep telefonundan ev telefonunu çaldırdın mı?" "Hayır" dercesine yüzüne bakınca "Çaldırmazsın tabii. Eşin var, çocukların var... Bir de torunun var, artık." Konunun nereye bağlanacağını bilemediğimden...

Uykusuzum; uyuyamadım dün gece. Annemin ölüm yıldönümünde yanında olamamamın yarattığı suçluluk ve hüzün uyutmadı beni. Arkadaşlarıyla dışarıya çıkan kızlarıma olan evham uyutmadı beni. Örgümü örüp, müzik dinlerken uçuşup önce kendime kondum. "Anne(m)siz kalalı iki yıl oldu ve –mecburen- öğrendim annesiz kalan çocukların –yaşı kaç olursa olsun- üşüdüğünü. O beni, koşulsuz seven tek...